چرا ما چيز تازه‌اي از خودمان نداريم و دنباله‌روي از اشتباهات گذشته هيچ وقت جذابيتشان از بين نمي‌رود و تکراري نمي‌شوند؟ ذات آدمي‌ به گونه‌اي است که از يکنواختي و تکرر زود به ستوه مي‌آيد و در پي خلق چيزهاي جديد برمي‌آيد، ولي هيچگاه در مورد اشتباهات و کاستي‌ها اينچنين نيست. واقعا اين از چه چيزي ناشي مي‌شود؟ آيا اين غرور است که راه را براي درس گرفتن انسان از اشتباهات گذشته‌اش يا قصورات و اشتباهات ديگران مي‌بندد يا چيز ديگر؟  

دير زماني است که بي‌وقفه در اين دنيا روزگار مي‌گذرانيم و به قول يک نويسنده حماقت‌هايمان تمامي‌ ندارند. اشتباهاتي که يکي پس از ديگري در چرخه روزگار تکرار مي‌شوند. تنها شکل صوري آن‌ها و کيفيتشان عوض مي‌شود، اما در حقيقت خميره‌ اصلي همان است.
غرور آدمي ‌شايد سرچشمه بيشتر اشتباهاتش باشد. چيزي که موجب مي‌شود انسان بسياري از موقعيت‌هاي ناب را از دست بدهد و بر روي اشتباهات خود پافشاري کند.
تنها چيزي که دست آخر باقي مي‌ماند خاکستري است از خاطرات و فرصت‌هاي از دست رفته که جز آهي از حسرت بدرقه‌ راهشان نيست. اين است که آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي مي‌کنيم و آن زمان که دوستمان دارند بي‌توجهي و در نهايت هم آهي از روي حسرت مي‌کشيم و بر آنچه که از دست رفته افسوس مي‌خوريم.
منبع:ايسنا