موضع ما در باره دولت احمدی نژاد
ظاهرا علیرغم تصریح مکرر، باز هم باید از دکتر احمدی نژاد و موضع خودمان نسبت به دولت وی سخن بگوییم تا دوستان و دشمنان تکلیف خودشان را بدانند و در تنظیم روابطشان با ما دچار مشکل نشوند. برای راحتی کار، این مواضع را دسته بندی می کنیم که شیوه ای مطلوبتر برای بیان مقصود است:

الف: خودی و غیرخودی
ما برخلاف برخی از افراد و گروهها که به صف بندی نیروهای سیاسی براساس اصل خودی و غیرخودی ظاهرا اعتقادی ندارند، معتقدیم که این تقسیم بندی، هم یک واقعیت است و هم یک ضرورت. واقعیت است چون همه نیروهای سیاسی برای تنظیم رابطه خود با دیگران، ملاکها و ارزشهایی را مدنظر دارند و برهمین اساس، با برخی همکاری می کنند و با برخی دیگر، هیچ گونه تعامل مثبتی ندارند. حتی کسانی که ظاهرا در صدد برداشتن مرزهای میان خودی ها و غیرخودی ها هستند، خودشان هم ملاکهایی را برای همین شکل از صف بندی سیاسی بکار می گیرند. ضرورت است چون نمی توان با همه افراد و گروهها به یکسان وارد تعامل شد و دستکم با ملاکهای منافع ملی و تمامیت ارضی، باید عده ای را بیرون از حلقه دوستان قرار داد و آنان را غیرخودی تلقی کرد.
برهمین اساس، ما معتقدیم که همه معتقدان به گفتمان انقلاب اسلامی (با شاخصه هایی چون اعتقاد به اسلام به عنوان یک مکتب دارای نظر درباره مسائل سیاسی و اجتماعی، اعتقاد به اصل ولایت فقیه به عنوان بهترین مدل مکتبی برای اداره جوامع و اولویت قائل شدن برای فقها در زعامت اجتماعی مسلمانان، تلاش برای ایجاد حکومت دینی در سرزمین های اسلامی، مبارزه با امپریالیسم و صهیونیسم و دفاع از آرمان فلسطین، و ...)، خودی محسوب می شوند و با کسانی که این اعتقادات را پذیرفته اند و عمل صالح متناسب با این ایمان را نیزانجام می دهند، باید رابطه حمایت آمیز داشت.

ب: رابطه وحدت و تضاد
پس از مشخص شدن گفتمان اصلی یک فرد یا گروه یا دولت، می توان رابطه ای منطقی تر و مبتنی بر اصول را با آن تنظیم کرد. اصل راهنما در این زمینه، وحدت با کلیت مواضع و عملکرد نیروهای سیاسی معتقد به گفتمان انقلاب اسلامی است. این اصل درباره دولت احمدی نژاد نیز صدق می کند. در واقع ما دکتر احمدی نژاد و دولت وی را معتقد به گفتمان انقلاب اسلامی می دانیم و بر این باوریم که حمایت از این دولت، وظیفه همه نیروهای سیاسی کشور برای عبور از یکی از سرفصل های حساس انقلاب است. در عین حال باید متذکر شویم که این حمایت، در بست و در همه موارد و مصادیق نیست و ما حق داریم با اجزای عملکردها و انتصاب ها و مواضع رئیس جمهور یا اعضای دولت و گروههای حامی ایشان، مخالف باشیم و بر مواضع نقادانه خود نیز ایستادگی کنیم. مواضع مجلس در قبال دولت ایشان را یکی از مصادیق بارز این شیوه برخورد می دانیم و به همین دلیل معتقدیم که می توان از یک دولت حمایت کرد و در عین حال، بخشی از این حمایت از دولت را به صورت رای ندادن به وزرای پیشنهادی، نظارت دقیق بر مجریان، ایجاد تغییرات جدی در لوایح پیشنهادی، انتقاد و بیان نظر مخالف و ... نشان داد.
نه هر مخالفتی با دولت به معنای تضعیف است و نه هر حمایتی را می توان به سود دولت تلقی کرد. اصولگرایی حکم می کند که روش وحدت با کل و تضاد با اجزا را در مواجهه با دولت آقای احمدی نژاد هم در پیش بگیریم همان گونه که در قبال دولتهای قبلی نیز چنین روشی را مد نظر داشتیم.



ج: امیدهای تازه، نگرانی های جدید
دولت احمدی نژاد امیدهای تازه ای را در دل مردم و نیروهای انقلابی کشور شکوفا کرده است. عدالت گرایی، ساده زیستی، خدمت به مردم، پرهیز از تبارگرایی و فامیل بازی، ایستادگی در مقابل زیاده خواهی دشمنان، بازگشت به گفتمان انقلاب اسلامی و احیای ارزشهای خط امام، مردمی کردن دولت و مواردی از این دست، نقطه قوت این دولت است و در این زمینه ها باید از دولت حمایت شود. درعین حال، برخی از نگرانی ها نیز به جان دلسوزان انقلاب افتاده که قابل تامل است. کنار گذاشته شدن نقاط قوت گفتمان اصلاحات و اصلاح طلبان ارزشی و خط امامی، مردم گرایی منهای نخبگان که باعث از دست رفتن تدریجی حمایت توده های مردم می شود، فراگیر نشدن چتر حمایتی رئیس جمهور حتی در حد نیروهای اصولگرا، نداشتن برنامه های کارآمد و عملی در حد انتظاراتی که در مردم ایجاد کرده ایم، بی توجهی به تجربه مدیریتی ربع قرن گذشته و کنارگذاشتن مدیران کارآمد فراجناحی، شکل گیری نوعی باندبازی جدید و تبارگرایی تازه در دولت، بازگشت به گونه ای تحجر در عکس العمل نسبت به اصلاح طلبان غیرانقلابی و لیبرال و جان گرفتن دوباره کسانی که به باورهای انقلابی و اصلاح طلبانه حضرت امام هم بی ایمان بوده اند و مواردی از این دست، گوشه ای از این نگرانی هاست که باید جدی گرفته شود.

د: کم تحملی
یکی از نگرانی های دلسوزان انقلاب و در عین حال حامیان دولت در کلیت آن، کم تحملی دوستان و برخی از هواداران و حامیان رئیس جمهور است. متاسفانه اینان، تجربه حامیان دولت خاتمی را مورد توجه قرار نمی دهند. قرار بود دوستان اصلاح طلب، معاند را به مخالف و مخالف را به دوست تبدیل کنند ولی در عمل دیدیم که از دوستان هم دشمن درست کردند و معاندان هم سرجای خود ایستادند. اکنون که این دولت چنین شعارهایی را مطرح نمی کند و حتی بر مرزبندی با دیگران اصرار دارد، انتظار می رود که تحمل دستکم نیروهای اصولگرا را داشته باشد و با سرعت بر حجم منتقدان و مخالفان خود نیفزاید. ما خوشحالیم که یک خانه تکانی در رده مدیریتی کشور و گونه ای انتقال قدرت بین نسلی در بستر گفتمان انقلاب اسلامی در جریان است اما این امر اگر با تدبیر صورت نگیرد و همه نیروهای اصولگرا و نیز اصلاح طلبان ارزشی و خط امامی را شامل نشود، کشور و انقلاب را با دشواری مواجه می سازد. شلاق انتقاد و حتی پرخاش و کم تحملی را بر پیکر هر منتقدی وارد کردن، هنر نیست و باعث از دست رفتن پایگاه اجتماعی و بویژه حمایت نخبگان می شود. دولت باید از کسانی که متخصص تبدیل دوست به دشمن هستند، فاصله بگیرد و نشان دهد که عملکرد این طیف، ارتباطی با دولت ندارد.

ه: آرزوی موفقیت
واقعیت این است که ما به موفقیت دولت امیدواریم و دستکم، آرزوی ما این است که این دولت، حتما موفق شود. این آرزو را برای دولتهای قبلی هم داشتیم اما از آنجا که دولت جدید، با پشتوانه آرمانها و شعارهای اساسی و ارزشی انقلاب، به قدرت رسیده است، نگران ضربه خوردن آن ارزشها در صورت ناکام ماندن دولت دکتر احمدی نژاد هستیم. امیدواریم دولت، تمام تلاشش را برای موفقیت بکار گیرد و در عین حال از هزینه کردن دین و ارزشهای مقدس و مجموما از ذخائر مشروعیت بخش نظام برای ناکارآمدی خود بپرهیزد تا اگر خدای ناکرده، شعارهای دولت محقق نشد، دستکم آن ارزشها و مقدسات، آسیب نبینند.